วันหนึ่งเมื่อลมโกรก……การสนทนากันระหว่างเม็ดฝุ่นสองตัวก็เกิดขึ้น

กลมกลืน : นายทำอะไรน่ะ กังหัน

กังหัน : เรากำลังดูหนังเกาหลี ฮืดด(เสียงซู้ดน้ำมูกของกังหัน)

กลมกลืน : นั่น เช็ดน้ำมูกเร็วมันย้อยลงมาแล้ว

กลมกลืนยืนมือไปเหมือนจะช่วยเช็ดและกลัวว่าจะเปลี่ยนพรมพื้นใหญ่ ซึ่งยากต่อการซัก แต่ก็เกรง(รังเกียจ)เกินว่าจะยืนมือไปทัน

กังหัน : เขาไม่กลับมาแล้ววว

กลมกลืนส่งสายตาให้กังหันอย่างที่ตีความหมายดูแคลนว่าเป็นผู้ที่ส่งเสียงรบกวนเกิน 80 เดซิเบล ซึ่งเป็นระดับที่รู้กันดีว่าเม็ดฝุ่นอย่างกลมกลืนพอรับได้ ก่อนจะพูดด้วยเสียงเฉยชาตามปกติว่า “นายตะโกนทำไม”

กังหัน : ก็ฉันจะบอกนางเอกว่าพระเอกมันโดนยิงตายไปแล้ว มันไม่กลับมาแล้ว ไม่งั้นก็รอกันอยู่เนียแหละ โครตเศร้า

กลมกลืน : มันอาจจะเศร้าสำหรับนาย แต่มันเป็นความสุขของความรัก

กังหัน : จะบ้าเหรอออ นี่น่ะนะความสุข

กังหันยังคงตะโกนด้วยความอินในอารมณ์ โดยลืมสนใจหูของกลมกลืน

กลมกลืน : รึนายจะให้นางเอกลืม แล้วแต่งงานกับผู้ชายอื่นที่เป็นศัตรูกับพระเอก ให้พระเอกเจ็บช้ำใจ

กังหัน : ไม่ ไม่ ไม่ๆๆๆ

กลมกลืน : ก็นั่นน่ะสิ

กังหัน : ไอ้บ้า........

กลมกลืน : ???

 

edit @ 14 Oct 2008 23:49:47 by foo

Comment

Comment:

Tweet